X
تبلیغات
رایتل
هر کی عاشقه بیاد تو

مرا تا لب مرز تشویش برد

شنبه 1 اسفند‌ماه سال 1388 ساعت 12:21 ق.ظ

   

 

    شبی که مرا کَند و با خویش برد

 

 

    مرا از عبور خود آکنده کرد

 

    مرا خاک کرد و پراکنده کرد

 

 

    غمی بود و زخمی که در سینه بود

 

    صدا بود و شب بود و آیینه بود

 

 

   که بود آن که بر خویشتن می گریست ؟

 

   که بود آن که در چشم من می گریست ؟

 

 

 

   من آن شب چه دیدم در آیینه ها ؟

 

    کجا می دویدم در آیینه ها ؟

 

 

 

    قدم می زدم خاک ، تن می گشود

 

    زمین زیر پایم دهن می گشود

 

 

 

   « من ِ » من ، دلش را قوی کرده بود

 

   همه زخم را مثنوی کرده بود

 

 

   من و  دل گذشتیم ، تشویش را

 

   من آن شب شکستم دل خویش را

 

 

   من آن شب شکستم ،  تلاطم شدم

 

   و در چین پیشانی ام گم شدم

 

 

   در آن اوج ِ با آسمان همنفس

 

    دلم بود و من بودم و هیچ کس

 

 

 

   من این تن نبودم تو بودی و تو !

 

    و من ، « من » نبودم تو بودی و تو !

 

 

 

   تو بودی شب خشک پاییز بود

  

   تو بودی تمام دلم نیز بود

 

 

   تو بودی تنم بود و ویرانی ام

 

    تو و خاطرات دبستانی ام

 

 

 

   تو و غربت و خستگی های من

 

    تو و زخم دلبستگی های من

 

 

   تو و خواهش خون خاموش من 

 

    تو و نعش من مانده بر دوش من

 

 

 

   تو بودی و این چشم ، این حنجره

 

    تو بودی و این کوچه ، این پنجره ...(این شعر اخرین ایمیلی بود که بی افم برام زد)